სიყვარული გადაგვარჩენს

ესენი ხოჟორნელი მეთერთმეტეკლასელები არიან:ეთერა ,ლუსინე ,მარტინა , ნელი და ბ-ნი სეირანი,რომლის სახელიც მანამ ვერ დავიმახსოვრე,სანამ მოთმინების ფიალაავსებულმა არ მითხრა,სურენი კი არა,სეირანი მქვიაო!  :)  ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი დგას დასვენებებზე და იმდენჯერ მივეცი შენიშვნა,ჩემ დანახვაზე უკვე თქმა არ უნდა,ხელებს მიჩვენებს.  :)  ძალიან უნდა ქართული ისწავლოს(არ ვიცი,აქამდე რას ელოდებოდა!  :)  ) და ცდილობს,ყოველდღე სამი-ოთხსიტყვიანი დიალოგით მოიწონოს თავი. მხიარული ბიჭია,უბოროტოდ უციმციმ ებს თვალები,კეთილია და რაც მთავარია და დასაფასებელი, მშრომელია! მარტინა პატარა,მოცუცქნული გოგონაა.ნამდვილად ბეჯითია,მოწადინებულია გაიუმჯობესოს ქართული ენის ცოდნა და ვფიქრობ წლის ბოლოს შედეგი გვექნება.ნელი სულ თვალებში შემოგციცინებს,ზღვისფერი თვალები აქვს,ცდილობს არაფერი გამორჩეს. ეთერა თეთრი,ნათელი სახის გოგოა და ჭკვიანი თვალები აქვს,დაკვირვებული და დინჯია.ძალიან უხდება ღიმილი!  ლუსინ_სომხურად მთვარეს ნიშნავს თურმე და როცა ლუსინე იღიმის,შავგვრემანი სახე მთვარესავით უნა...

დღიური N ? ,,საქართველოს ცაო''... უკვე მეხუთე პარასკევია ხოჟორნი-მარნეული-თბილისის მარშრუტით დავდივარ,კვირაობით კი__ ბოლნისი-მარნეული-ხოჟორნი. ხუთშაბათს გაკვეთილების შემდეგ ერთი სული მაქვს,როდის დაღამდება და თითქმის არ მძინავს დილის მოლოდინში.იმიტომ კი არა,რომ ვერ შევეჩვიე აქაურობას,რომ ვნანობ და შევცდი არჩევანში,პირიქით ვრწმუნდები,რომ სწორედ აქ უნდა მოვსულიყავი,აქ მე ვჭირდები! ალბათ ხმამაღალ განცხადებად მოგეჩვენებათ,მაგრამ ასე მიმაჩნია და რა ვქნა! ჯერ შეგუების ფაზაში ვარ,ვერ ვგრძნობ,რომ საქართველოში ვარ.ყოველ პარასკევს მგონია,რომ ვბრუნდები ჩემ საქართველოში,მაგრამ აქაც ხომ ჩემი საქართველოა და თანაც როგორი,ძირძველი,ისტორიული! ვზივარ ,,მარშრუტკაში’’ და ვიდრე მგზავრები მოგროვდებიან ვფიქრობ, უამრავ რამეზე ვფიქრობ.განსაკუთრებით ჩემს აკვიატებულ სურვილზე.ვერაფრით წარმოვიდგენდი,თუ ამიხდებოდა!ჯერ კიდევ შარშან გამოცდა რომ ჩავაბარე და მერე წელს რომ ამხელა კონკურსი გავიარე,ღვთის წყალობად ჩავთვალე და თან ერთგვარ მისიადაც,თუმცა ჯერ არ ვიცი რას და როგორ შევცვლი ჩემი აქ ყოფნით,ან...