სიყვარული გადაგვარჩენს

ლალის დღიურები  :)  N1 ხოჯორნი — სოფელი საქართველოში მარნეულის მუნიციპალიტეტში, ხოჯორნის თემის ცენტრი (სოფლები: ხოჯორნი, წოფი, გულბაღი, ბურდაძორი).[1] მდებარეობს ლოქის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ბანოშისწყლის (დებედის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 820 მ სიმაღლეზე. ქალაქ მარნეულიდან დაშორებულია 42 კილომეტრით, სადახლოდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 11 კილომეტრით. სოფელში არის შუა საუკუნეების ეკლესია./მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია/ ***** * მარნეულიდან სადახლომდე გზა ნორმალურია და მიკროავტობუსი ,,მშვიდად'' მოძრაობს.აი,სადახლოდან უკვე ტიპიური სოფლის გზა იწყება,კეთილმოუწყობელი და ეს მთელი 15 კმ.გრძელდება. გუშინწინ დილით წავედი თბილისში. მაშინ მითხრა მძღოლმა იოსიფმა,რომ ამ დანგრეულ გზაზე დროც მეტი უნდათ და საწვავიც. მე უკვე მესამე გზობაა მივდივარ ,,ჩემ'' სოფელში,ახალ სახლში,ახალ გარემოში,რომელსაც ნელ-ნელა ვეჩვევი. ვფიქრობ,ნამდვილად კარგი უნარი მაქვს ადაპტაციის.სადაც არ უნდა წავიდე იოლად ვეგუები გარემო პირობებს,რაც ჩემი დაულაგებელი...

როგორც მესმის,ბევრისთვის კვლავ გამოცანად რჩება,რატომ დავტოვე ლახამულა,რატომ შეველიე ,,ჩემს სვანებს'' და რატო ვარჩიე უცხო გარემო მშობლიურს. პირველ რიგში მინდა ვთქვა,რომ საქართველოს საზღვარს აქეთ მშობლიურია ჩემთვის ყველა გოჯი,თორემ უცხო ნებისმიერი გარემოა,რომელსაც არ იცნობ და სადაც არ ყოფილხარ! ლახამულაც კი უცხო იყო ჩემთვის თავიდან,როცა არავის ვიცნობდი. ვინც მართლა მიცნობს,არც ჩემი წერა(რას ვწერ ისეთს,რომ გასაოცარი იყოს!) უკვირს და არც ის,რომ მასწავლებელი ვარ,მიუხედავად იმისა,რომ სასადილოშიც (დიახ!) ვიმუშავე და მაღაზიაშიც,ბუფეტშიც და დარბაზშიც( 2 ლარად ტუალეტებსაც ვრეცხავდი!), ლილოში ნაყიდ საქონელსაც ვყიდდი და ჩემ გაკეთებულ სვანურ მარილსაც,მაგრამ არ მრცხვენია,იმიტომ რომ მე და ჩემ შვილს გვჭირდებოდა საარსებოდ! რა,პროფესორები დამლაგებლებად ან ჯიხურებში ღამის ცვლაში არ მუშაობდნენ?!....  ჩემი გზა მასწავლებლობისკენ 1987 წელს დაიწყო,როცა სტიქიით დაცარიელებულ სოფლებში კადრები უჭირდათ. ჯერ კიდევ საშუალო განათლებით ვიყავი,ცხონებულმა ჟორა ზურებიანმა(განათლების განყოფილების გამგემ) ნდობა ...